Rechtbank Midden-Nederland26 oktober 2026

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie stelt zich op het standpunt dat kan worden bewezen dat de verdachte zich heeft schuldig gemaakt aan de vijf aan hem tenlastegelegde feiten.

Standpunt van de verdediging

De advocaat verzoekt de rechtbank om de verdachte vrij te spreken van de strafverzwarende omstandigheid bij feit 1, te weten dat er bij de brand levensgevaar was te duchten. Het standpunt van de verdediging wordt – voor zover nodig – bij het oordeel van de rechtbank besproken. Voor wat betreft de overige feiten waarvan de verdachte wordt beschuldigd refereert de advocaat zich aan het oordeel van de rechtbank.

feit 1 – brandstichting

De verdachte bekent dat hij op 31 december 2025 in Utrecht twee bestelwagens met benzine heeft overgoten en in brand heeft gestoken. De advocaat vraagt, met uitzondering van de strafverzwarende omstandigheid, ook niet om vrijspraak van dit feit. De rechtbank hoeft in die situatie niet de inhoud van de bewijsmiddelen in dit vonnis op te nemen. De rechtbank noemt daarom alleen de bewijsmiddelen waarop zij haar oordeel baseert:¹

De rechtbank is van oordeel dat er levensgevaar voor een ander te duchten was en licht dat als volgt toe.

De advocaat heeft vraagtekens gesteld bij de deskundigheid van de verbalisant die het forensisch onderzoek naar de brand heeft gedaan. Dat gaat om verbalisant [verbalisant] . [verbalisant] is werkzaam als operationeel expert forensisch brandonderzoek bij de forensische opsporing politie Midden-Nederland. Hij schrijft dat hij in die hoedanigheid verantwoordelijk is voor alle brand gerelateerde forensische opsporingsonderzoeken. De rechtbank heeft gelet daarop geen reden om te twijfelen aan zijn expertise. Dat het proces-verbaal mede is ondertekend voor gezien en akkoord door [B] , operationeel expert explosies & explosieven, maakt dat niet anders.

[verbalisant] schrijft dat uit de beschreven situatie en het aangetroffen brandbeeld er bij deze brand zowel gemeen gevaar voor goederen als levensgevaar of gevaar voor zwaar lichamelijk letsel voor een ander te duchten was. Die conclusie baseert hij op de vaststelling dat beide voertuigen zeer dicht op het pand stonden geparkeerd en beide als brandstof dienden welke zonder repressie nog veel verder uit konden breiden. Op de afbeeldingen in het dossier is ook te zien dat de twee bestelbussen dicht naast het pand stonden, dat de verdachte een forse hoeveelheid benzine heeft gebruikt en de vlammen zeer snel hoog oplaaiden. Onder die omstandigheden was naar algemene ervaringsregels voorzienbaar dat de brand kon overslaan naar het pand. Het pand huisvest op de begane grond bedrijven, maar op de eerste verdieping bevindt zich een woning. Op het moment van de brandstichting (in de avond van oudjaarsnacht) was de bewoner ook daadwerkelijk aanwezig. Omdat het alarm van de voorste bestelbus afging, werd deze persoon tijdig gewaarschuwd en heeft hij de hulpdiensten kunnen inschakelen. Vanwege het snelle optreden van de brandweer is de brand beperkt gebleven tot de beide bestelbussen.

De rechtbank vindt op grond van het voorgaande wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan brandstichting, waarbij zowel gemeen gevaar voor goederen als levensgevaar en gevaar voor zwaar lichamelijk letsel voor een ander te duchten was.

feit 2 – bedreiging twee personen

De verdachte bekent dat hij op 31 december 2025 in Utrecht [slachtoffer 2] met een mes heeft bedreigd. De advocaat vraagt niet om vrijspraak van dit feit. In die situatie hoeft de rechtbank niet de inhoud van de bewijsmiddelen in het vonnis op te nemen. De rechtbank noemt daarom alleen de bewijsmiddelen waarop zij haar oordeel baseert:

De rechtbank vindt niet wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte zich ook schuldig heeft gemaakt aan bedreiging van [slachtoffer 3] . Uit de zich in het dossier bevindende stukken volgt immers dat [slachtoffer 3] niet meer bij de voordeur stond op het moment dat de verdachte [slachtoffer 2] met het mes bedreigde, zodat de rechtbank de verdachte partieel vrij zal spreken van dit onderdeel van de tenlastelegging.

feit 3 – bedreiging 7 politieagenten

De verdachte bekent dat hij omstreeks 31 december 2025 in Utrecht de in de beschuldiging genoemde zeven politieagenten heeft bedreigd met twee messen. De advocaat vraagt niet om vrijspraak van dit feit. In die situatie hoeft de rechtbank de inhoud van de bewijsmiddelen niet in het vonnis op te nemen. De rechtbank noemt daarom alleen de bewijsmiddelen waarop zij haar oordeel baseert:

feit 4 – steken politiehond

De verdachte bekent dat hij op 1 januari 2026 in Utrecht een politiehond meerdere keren met een mes in de kop heeft gestoken. De advocaat vraagt niet om vrijspraak van dit feit. In die situatie hoeft de rechtbank niet de inhoud van de bewijsmiddelen op te schrijven. De rechtbank noemt daarom alleen de bewijsmiddelen waarop zij haar oordeel baseert:

feit 5 – bedreiging vier leden DSI

De verdachte bekent dat hij omstreeks 31 december 2025 in Utrecht vier politieambtenaren (lid van de Dienst Speciale Interventies) met twee messen heeft bedreigd en dat hij met die twee messen in de hand op hen is afgerend. De advocaat vraag niet om vrijspraak van dit feit. In die situatie hoeft de rechtbank de inhoud van de bewijsmiddelen niet in het vonnis op te nemen. De rechtbank noemt daarom alleen de bewijsmiddelen waarop zij haar oordeel baseert:

Bewezenverklaring

De rechtbank verklaart bewezen dat de verdachte:

feit 1 op 31 december 2025 te Utrecht opzettelijk brand heeft gesticht

door benzine over meerdere bestelwagens te gieten en dit vervolgens in aanraking te brengen met open vuur ten gevolge waarvan meerdere bestelwagens (te weten merk MAN, type TGE met kenteken [kenteken] en [kenteken] ), zijn verbrand

terwijl daarvan

gemeen gevaar voor goederen, te weten voor de zich in voornoemde bestelwagens bevindende goederen en voor het in de nabijheid van voornoemde bestelwagens gelegen pand, te duchten was,

en

levensgevaar en gevaar voor zwaar lichamelijk letsel voor een ander, te weten de bewoner van het naastgelegen pand, te duchten was;

feit 2 op 31 december 2025 te Utrecht [slachtoffer 2] heeft bedreigd met enig misdrijf tegen het leven gericht door opzettelijk dreigend een mes ter hand te nemen en dat mes aan voornoemde [slachtoffer 2] te tonen;

feit 3 omstreeks 31 december 2025 te Utrecht

- [politieagent 1] , inspecteur bij de Eenheid Midden-Nederland en/of

- [politieagent 2] , aspirant bij de Eenheid Midden-Nederland en/of

- [politieagent 3] , inspecteur bij de Eenheid Midden-Nederland en/of

- [politieagent 4] , hoofdagent bij de Eenheid Midden-Nederland en/of

- [politieagent 5] , hoofdagent bij de Eenheid Midden-Nederland en/of

- [politieagent 6] , hoofdagent bij de Eenheid Midden-Nederland en/of

- [politieagent 7] , inspecteur bij de Eenheid Midden-Nederland

heeft bedreigd met enig misdrijf tegen het leven gericht, door opzettelijk dreigend messen ter hand te nemen en vervolgens voornoemde verbalisanten te benaderen en vervolgens die messen aan voornoemde verbalisanten te tonen en vervolgens met die messen zwaaiende en slijpende bewegingen te maken in de richting van en naar het lichaam van voornoemde verbalisanten en hierbij dreigend de woorden toe te voegen: “als jullie naar me toe komen, maak ik jullie af”;

feit 4 op 1 januari 2026 te Utrecht zonder redelijk doel bij een dier, te weten een hond, pijn en letsel heeft veroorzaakt en de gezondheid en het welzijn van dat dier heeft benadeeld, door met een mes, meermalen, voornoemde hond in zijn kop te steken;

feit 5 omstreeks 31 december 2025 te Utrecht

- een politieambtenaar DSI- [nummer] (lid van de Dienst Speciale Interventies) en

- een politieambtenaar DSI- [nummer] (lid van de Dienst Speciale Interventies) en

- een politieambtenaar DSI- [nummer] (lid van de Dienst Speciale Interventies) en

- een politieambtenaar DSI- [nummer] (lid van de Dienst Speciale Interventies)

heeft bedreigd met enig misdrijf tegen het leven gericht door opzettelijk dreigend messen ter hand te nemen en vervolgens voornoemde verbalisanten tot op korte afstand te benaderen en vervolgens die messen aan voornoemde verbalisanten te tonen en met die messen zwaaiende bewegingen te maken en vervolgens op voornoemde verbalisanten af te rennen.

De rest van de tekst van de beschuldiging kan niet worden bewezen. De verdachte wordt daarvan vrijgesproken.

De taal- en/of schrijffouten die in de tekst van de beschuldiging voorkomen zijn in de bewezenverklaring verbeterd. Dit benadeelt de verdachte niet.

Kwalificatie

De bewezen feiten leveren de volgende strafbare feiten op:

feit 1: opzettelijk brand stichten, terwijl daarvan gemeen gevaar voor goederen en levensgevaar voor een ander te duchten is, meermalen gepleegd;

feit 2: bedreiging met enig misdrijf tegen het leven gericht;

feit 3: bedreiging met enig misdrijf tegen het leven gericht, meermalen gepleegd;

feit 4: zich gedragen in strijd met het voorschrift vastgesteld bij artikel 2.1, eerste lid, van de Wet dieren;

feit 5: bedreiging met enig misdrijf tegen het leven gericht, meermalen gepleegd.

Vordering van de officier van justitie

De officier van justitie eist dat de verdachte wordt veroordeeld tot:

De officier van justitie eist daarnaast dat aan de verdachte wordt opgelegd:

Standpunt van de verdediging

De advocaat voert aan dat het van belang is dat de verdachte op korte termijn behandeld gaat worden voor zijn problematiek. De advocaat verzoekt de rechtbank om aan de verdachte een gevangenisstraf op te leggen gelijk aan de duur van de tijd die de verdachte in voorarrest heeft doorgebracht. De advocaat verzoekt de rechtbank om niet de maatregel als bedoeld in artikel 38v Sr op te leggen. Er is geen reden om aan te nemen dat de verdachte contact met aangever [slachtoffer 1] opneemt of zal gaan opnemen.

Oordeel van de rechtbank

Bij het bepalen van de aan de verdachte op te leggen straf en maatregelen houdt de rechtbank rekening met de ernst van de feiten en de omstandigheden waaronder deze zijn gepleegd. Ook weegt de rechtbank het strafblad van de verdachte en zijn persoonlijke omstandigheden daarbij mee.

Ernst en omstandigheden van de feiten

De verdachte heeft zich in de laatste uren van 2025 en de eerste uren van het nieuwe jaar, schuldig gemaakt aan een aantal zeer ernstige strafbare feiten. De verdachte heeft daarbij eerst twee bedrijfsbussen in de brand gestoken omdat hij een aantal dagen daarvoor de kroeg was uitgezet door aangever. Ter vergelding is de verdachte overgegaan tot het in brand steken van de bussen van het bedrijf van de aangever. Deze bussen stonden op dat moment vlak naast het pand waar de aangever zijn bedrijf heeft. Op de bovenste verdieping die in gebruik was als woonruimte, was op dat moment iemand aanwezig. Doordat deze persoon snel de brandweer heeft gebeld toen hij de brand ontdekte, kon worden voorkomen dat de brand zou overslaan naar het pand, met alle gevolgen van dien.

Vervolgens is de verdachte naar de skipiste Nieuwegein gelopen, omdat hij daar op de Tafelberg wilde worden doodgeschoten door de politie. Daar aangekomen heeft de verdachte zich schuldig gemaakt aan bedreiging van een man, die samen met vrienden en familie oud en nieuw aan het vieren was. Dit slachtoffer is daardoor op een nare wijze met de verdachte geconfronteerd en maakte zich zorgen om de veiligheid van zijn familie. De verdachte heeft dit gedaan met het doel dat het slachtoffer de politie zou bellen zodat die ter plaatse zou komen.

Voor de ter plaatse gekomen agenten heeft zich vervolgens een ruim twee uur durende, bedreigende en intense situatie met de verdachte voorgedaan. Op de bodycambeelden van een van de verbalisanten is te zien dat de verdachte zich verschanst achter een rij bomen met twee grote messen in zijn hand. Eén van de messen bindt hij met een touw aan zijn pols vast. Te horen is dat op de verdachte wordt ingepraat, wat geen enkel effect op hem heeft. De verbalisanten ter plaatse beschrijven in hun processen-verbaal ook hoeveel indruk de situatie op hen maakte, hoe onvoorspelbaar de verdachte op hen overkwam en hoe zij constant het gevoel hadden dat de verdachte tot een aanval kon overgaan. Die nacht is ook de hulp ingeroepen van de Dienst Speciale Interventies om de verdachte te overmeesteren. Uit wat door de agenten van de DSI is opgeschreven blijkt dat deze situatie en het onvoorspelbare gedrag van de verdachte ook voor hen angstwekkend was. Het loslaten van een hond van de DSI op de verdachte maakte geen indruk op hem, de verdachte heeft de hond meerdere malen met een mes gestoken, waarna de verdachte wist weg te rollen uit het zicht van de politie. Toen hij eenmaal met behulp van een politiehelikopter was gezien en de leden van de DSI hem wilde aanhouden, is de verdachte met messen in de hand op hen afgerend, waardoor zij zich genoodzaakt voelde om de verdachte, die hen tot op korte afstand was genaderd, neer te schieten.

De verdachte heeft op de zitting verklaard dat hij die nacht geen ander doel had dan om door de politie te worden doodgeschoten en “strijdvaardig” ten onder te gaan. De verdachte heeft geen blijk gegeven van begrip voor de angst en stress die dit voor de agenten heeft meegebracht. De rechtbank neemt het de verdachte kwalijk dat hij agenten en politieambtenaren van de DSI op deze intense wijze heeft bedreigd.

Persoonlijke omstandigheden van de verdachte

Uit een uittreksel van het strafblad van de verdachte blijkt dat hij in het verleden meermalen voor soortgelijke delicten is veroordeeld.

Straf

De rechtbank is van oordeel dat de feiten zo ernstig en gevaarlijk zijn dat oplegging van geen andere straf gerechtvaardigd is dan een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van aanzienlijke duur. Bij de bepaling van de duur van de aan de verdachte op te leggen gevangenisstraf houdt de rechtbank er rekening mee dat de bewezen verklaarde feiten in sterk verminderde mate aan de verdachte kunnen worden toegerekend.

De rechtbank ziet geen redenen om een gevangenisstraf op te leggen voor de duur zoals door de officier van justitie is geëist. De rechtbank zal aan de verdachte namelijk ook de maatregel van terbeschikkingstelling (tbs) met dwangverpleging opleggen. Deze maatregel brengt naar zijn aard een langdurige vrijheidsbeneming mee. De rechtbank vindt het van belang, voor zowel de samenleving als voor de verdachte zelf, dat zo snel mogelijk wordt gestart met behandeling van zijn problematiek, en de rechtbank is ermee bekend dat deze behandeling niet meteen zal kunnen aanvangen als gevolg van wachttijden. Gelet op dit alles zal de rechtbank aan de verdachte een gevangenisstraf opleggen die gelijk is aan de tijd die de verdachte tot het moment van het doen van uitspraak, op 26 oktober 2026, in voorarrest heeft doorgebracht. Dat is in totaal 288 dagen.

Tbs-maatregel met dwangverpleging

De rechtbank heeft kennisgenomen van de hiervoor al besproken Pro-Justitia rapportage van het PBC van 9 juli 2026. Hieruit blijkt dat bij de verdachte sprake is van schizofrenie met multipele psychotische episodes. Uit de rapportage blijkt verder dat sprake is van een hoog recidiverisico. De eenzaamheid en pathologische achterdocht van de verdachte lijken een belangrijke risicofactor te zijn (omdat hij weinig te verliezen heeft). Daarnaast zijn er weinig beschermende factoren. De deskundigen komen, als met een gestructureerd risico-taxatie instrument (HCR-20-v3) naar de kans op recidive op geweld gekeken wordt, tot een hoog risico op gewelddadig recidive. Hoewel bij de verdachte sprake is van een mate van ziekte-inzicht en ziekte-besef, is gebleken dat hij grote moeite heeft een vertrouwens- en behandelrelatie aan te gaan met behandelaren. Vanuit zijn achterdocht en een lijdensdruk vanuit zijn eenzaamheid, komt de verdachte tot zeer gevaarlijk gedrag. Daarbij is ook relevant dat de verdachte ook in zeer gestructureerde en beveiligde settingen als een FPC (Forensisch Psychiatrisch Centrum) en PPC (Penitentiair Psychiatrisch Centrum), gekomen is tot geweldplegingen naar anderen.

De deskundigen zijn van mening dat behandeling in het kader van een tbs-maatregel noodzakelijk is ter beperking van het recidive-gevaar. Als gevolg van de eerdere onsuccesvol verlopen tbs met voorwaarden maatregel, verdachtes moeite een behandelrelatie aan te gaan en de eerdere ernstige incidenten, bestaat er bij de deskundigen onvoldoende vertrouwen in het slagen van een behandeltraject in tbs met voorwaarden kader. De deskundigen adviseren dan ook om aan de verdachte de maatregel van tbs met dwangverpleging op te leggen.

De rechtbank volgt het advies van de deskundigen en legt aan de verdachte tbs met dwangverpleging op. Er is voldaan aan alle wettelijke vereisten om tot oplegging van deze maatregel te komen. Voor de bewezenverklaarde feiten kan op grond van artikel 37a, eerste lid, onder 2°, van het Wetboek van Strafrecht (hierna: Sr) een tbs-maatregel worden opgelegd. Bij de verdachte bestond ten tijde van het feit een ziekelijke stoornis van de geestesvermogens, zoals blijkt uit het rapport van de deskundigen. De verdachte vormt een groot gevaar voor de algemene veiligheid van personen. Een ander kader om de maatschappij afdoende te beschermen tegen de gedragingen van de verdachte als gevolg van zijn stoornis ontbreekt. De algemene veiligheid van personen en goederen, vereist dan ook de maatregel van terbeschikkingstelling.

De rechtbank is van oordeel dat de behandeling van de verdachte, die in verband met de maatschappelijke veiligheid noodzakelijk is, alleen kan plaatsvinden in het kader van de tbs-maatregel met dwangverpleging. Minder vergaande mogelijkheden, zoals een tbs-maatregel met voorwaarden, om het herhalingsgevaar te verminderen zijn niet mogelijk gelet op de volgende omstandigheden. Aan de verdachte is eerder de tbs-maatregel met voorwaarden opgelegd. De verdachte heeft zich toen niet aan de voorwaarden gehouden, waardoor die maatregel is omgezet naar tbs met dwang. De verdachte heeft maar beperkt ziekte-inzicht. Daarom acht de rechtbank de kans klein dat de verdachte zich (ditmaal wel) aan voorwaarden kan houden. Daarbij speelt zijn achterdocht naar anderen en de noodzaak van het opbouwen van een langdurige behandelrelatie een grote rol. Tot slot kan alleen een langdurige en intensieve behandeling in een zeer gestructureerde en beveiligde setting de maatschappij voldoende veiligheid bieden. Niet alleen is het recidive risico op zeer gevaarlijk gedrag -zonder behandeling- bij terugkeer in de maatschappij hoog, maar ook heeft de verdachte nog tijdens zijn huidige detentie gepoogd om het dienstwapen van zijn begeleider vanuit de penitentiaire inrichting te bemachtigen. Dit alles toont voor de rechtbank aan dat een tbs-maatregel met voorwaarden niet langer tot de reële mogelijkheden behoort. Gelet op het voorgaande is de rechtbank van oordeel dat oplegging van de tbs-maatregel met dwangverpleging passend en noodzakelijk is.

Met het oog op het bepaalde in artikel 38e Sr stelt de rechtbank vast dat de onder 1, 2, 3 en 5 bewezen geachte feiten misdrijven betreffen die gericht zijn tegen of gevaar veroorzaken voor de onaantastbaarheid van het lichaam van een of meer personen. De verdachte heeft een persoon en politieagenten bedreigd door (grote) messen te tonen, daarmee te zwaaien, en (uiteindelijk) met die messen op politieagenten af te rennen. Daarnaast heeft de verdachte brandgesticht waarbij levensgevaar te duchten was. Deze feiten veroorzaken gevaar voor de onaantastbaarheid van het lichaam. Dit maakt dat de totale duur van de tbs niet gemaximeerd is en dus niet is beperkt tot de duur van vier jaar.

Maatregel 38v Sr

De rechtbank ziet geen aanleiding voor oplegging van een vrijheidsbeperkende maatregel in de vorm van een contactverbod met aangever [slachtoffer 1] en zijn echtgenote. Op grond van de wet kan deze maatregel worden opgelegd ter voorkoming van herhaling van strafbare feiten of belastend gedrag jegens personen. Niet gebleken is dat de verdachte gedurende de tijd in voorarrest direct of indirect geprobeerd heeft om contact met [slachtoffer 1] op te nemen. Op de zitting heeft de verdachte verklaard hier ook geen behoefte aan te hebben. Daarbij komt dat de verdachte voor lange tijd vast blijft zitten, zodat hij niet alleen in contact sterk beperkt wordt maar de tenuitvoerlegging van de vervangende hechtenis mocht hij dat toch (vanuit de PI en/of tbs kliniek) doen eveneens niet mogelijk is. Onder deze omstandigheden is de oplegging van de 38v-maatregel naar het oordeel van de rechtbank niet nodig.

Vordering van de officier van justitie

De officier van justitie vordert dat het onder de verdachte inbeslaggenomen messen worden onttrokken aan het verkeer.

Standpunt van de verdediging

De advocaat refereert zich aan het oordeel van de rechtbank.

Oordeel van de rechtbank

De rechtbank zal de in beslag genomen messen onttrekken aan het verkeer, nu met betrekking tot deze voorwerpen de onder 2, 3, 4 en 5 bewezenverklaarde feiten zijn begaan en het ongecontroleerde bezit daarvan in strijd is met de wet of met het algemeen belang.

Vordering van de benadeelde partij

[slachtoffer 1] heeft zich gesteld als benadeelde partij en vordert de verdachte te veroordelen tot het betalen van een schadevergoeding van € 12,109,49 aan materiële schade voor feit 1, te vermeerderen met de wettelijke rente. De materiële schade bestaat uit de volgende onderdelen:

Standpunt van de officier van justitie

De officier van justitie stelt zich op het standpunt dat de benadeelde partij niet-ontvankelijk is in zijn vordering tot schadevergoeding, nu de benadeelde partij de door hem gestelde schade niet dan wel onvoldoende met stukken heeft onderbouwd.

Standpunt van de verdediging

De advocaat stelt zich op het standpunt dat de benadeelde partij niet-ontvankelijk verklaard dient te worden in zijn vordering tot schadevergoeding.

Oordeel van de rechtbank

De rechtbank zal de benadeelde partij niet-ontvankelijk verklaren in zijn vordering. Uit de vordering blijkt dat de benadeelde partij vergoeding vordert van schadeposten, als gevolg van het onder feit 1 bewezen verklaarde, die hij niet in persoon heeft geleden, maar dat het gaat om schade die de besloten vennootschap [bedrijf] (een niet natuurlijk persoon) heeft geleden. Nu de schade niet rechtstreeks door [slachtoffer 1] in persoon is geleden en ook niet blijkt dat [bedrijf] B.V. hem heeft gemachtigd om namens haar in deze procedure schade te vorderen, heeft dat tot gevolg dat de rechtbank [slachtoffer 1] in zijn vordering niet-ontvankelijk zal verklaren.

Bij vorderingen tot schadevergoeding is de hoofdregel dat de partij die ongelijk krijgt, de proceskosten van de andere partij moet vergoeden. De benadeelde partij wordt niet-ontvankelijk verklaard in de vordering, waardoor niet is komen vast te staan of en in hoeverre de vordering terecht is ingediend. De benadeelde partij moet daarom de kosten vergoeden die de verdachte heeft gemaakt om tegen deze vordering in te gaan. De rechtbank is van oordeel dat op dit moment niet vast staat dat de verdachte daarvoor kosten heeft gemaakt en begroot de kosten daarom op nihil.

Schadevergoedingsmaatregel

Op grond van artikel 36f van het Wetboek van Strafvordering (hierna: Sv) kan, voor zover van belang, de schadevergoedingsmaatregel aan een verdachte worden opgelegd indien en voor zover de verdachte tegenover het slachtoffer naar burgerlijk recht aansprakelijk is voor de schade die door het strafbare feit is toegebracht.

Naar het oordeel van de rechtbank staat vast dat als gevolg van het onder feit 1 bewezen verklaarde feit Van [bedrijf] B.V. materiële schade heeft geleden (bestaande uit de huur voor een vervangende werkbus en een verlies aan inkomsten wegens het moeten annuleren van opdrachten in de eerste week van januari) en dat de verdachte hiervoor aansprakelijk is. De rechtbank ziet daarom aanleiding om op grond van artikel 36f Sv aan de verdachte de verplichting op te leggen om ten behoeve van het slachtoffer [bedrijf] B.V. een bedrag aan de Staat te betalen (de ‘schadevergoedingsmaatregel’). De Staat zal dat bedrag vervolgens aan het slachtoffer uitkeren.

De rechtbank is van oordeel dat een vergoeding van € 3.149,32 billijk is. Deze vergoeding bestaat uit € 139,32 voor de huur van een vervangende bus en € 3.000,- aan gederfde inkomsten. De rechtbank begroot de schade als gevolg van verlies aan inkomsten lager omdat, zo bleek uit de toelichting van [A] op zitting, in de offertes die bij de vordering zijn gevoegd ook materiaalkosten zijn opgenomen. Over de schadepost voor de vervangende bestrating bestaan vooralsnog teveel onduidelijkheden om daar een bedrag voor toe te kennen bij de oplegging van de schadevergoedingsmaatregel. De rechtbank zal aan de verdachte daarom de schadevergoedingsmaatregel opleggen voor in totaal € 3.149,32.

Wettelijke rente

Dit bedrag wordt vermeerderd met de wettelijke rente vanaf 9 januari 2026 (einde van de periode van inkomstenverlies) tot de dag dat de verdachte het volledige bedrag heeft betaald.

Gijzeling

Als de verdachte de schadevergoeding niet (volledig) betaalt, kan gijzeling (een vorm van vrijheidsbeneming van de verdachte) worden toegepast voor de duur van 31 dagen. De gijzeling komt niet in de plaats van de verplichting om te betalen. Ook als gijzeling wordt toegepast, blijft de verdachte dus verplicht om de schadevergoeding te betalen.