Rechtbank Den Haag14 oktober 2026

Het procesdossier bestaat uit de volgende stukken:

- de dagvaarding van 2 maart 2026, met producties 1 tot en met 11;

- de conclusie van antwoord van [gedaagde] van 17 juni 2026, met productie 1;

- de akte aanvullende producties 12 tot en met 21, tevens houdende akte vermeerdering van eis van [eiseres] , ingekomen op 10 augustus 2026;

- de spreekaantekeningen van de advocaten van partijen, overgelegd tijdens de op 21 augustus 2026 gehouden mondelinge behandeling van de zaak;

- de akte uitlating van [gedaagde] van 9 september 2026.

De mondelinge behandeling heeft plaatsgevonden op 21 augustus 2026. Partijen zijn verschenen, vergezeld door hun advocaten. De advocaten hebben de standpunten van partijen nader toegelicht, mede aan de hand van spreekaantekeningen. Partijen hebben vragen van de rechtbank beantwoord en hebben op elkaar kunnen reageren. De griffier heeft aantekeningen gemaakt van wat er tijdens de zitting is besproken. Tijdens de zitting is bepaald dat [gedaagde] nog een akte mocht nemen om te reageren op de akte aanvullende producties tevens wijziging van eis van [eiseres] . Op 9 september 2026 is de zaak naar de rol van 14 oktober 2026 verwezen voor het wijzen van vonnis.

Bij brief van 15 september 2026 heeft [eiseres] – met instemming van [gedaagde] – de rechtbank bericht dat [gedaagde] , na verlening van voorlopige surseance van betaling op 10 september 2026, op 11 september 2026 in staat van faillissement is verklaard. Omdat alle stukken tot het wijzen van dit (eind)vonnis daarvóór al waren overgelegd en de zaak al voor vonnis stond, heeft dit faillissement geen gevolgen voor het verloop van deze procedure.

Op de rol van 14 oktober 2026 heeft de advocaat van [gedaagde] zich aan de zaak onttrokken. Volgens artikel 7.2 LPR¹ wordt de zaak in geval van onttrekking verwezen naar een roldatum van twee weken later voor het stellen van een nieuwe advocaat. Toepassing van artikel 7.2 LPR leidt in dit geval echter tot onredelijke vertraging van de procedure, omdat de zaak op het moment van onttrekking al voor vonnis stond en partijen (dus) toch geen proceshandelingen meer mogen verrichten. De rechtbank ziet hierin aanleiding om op grond van artikel 20 Rv af te wijken van artikel 7.2 LPR; zij zal vandaag gewoon vonnis wijzen, zoals tijdens de mondelinge behandeling van 21 augustus 2026 al was besproken en na de akte uitlating van [gedaagde] van 9 september 2026 ook op de rol was bepaald.

[eiseres] exploiteert een chrysantenkwekerij.

[gedaagde] houdt zich onder meer bezig met de handel in en advisering over tuinbouw lichtarmaturen en aanverwante artikelen. Enig bestuurder van [gedaagde] is [naam 1] (hierna: [naam 1] ).

[eiseres] en [gedaagde] doen al jarenlang zaken met elkaar.

Op 26 september 2025 hebben [eiseres] en [gedaagde] een overeenkomst (hierna: de overeenkomst) gesloten over de verkoop en levering van armaturen en aanverwante artikelen door [gedaagde] voor een nieuwe kas van [eiseres] (hierna: de nieuwbouw). De totale koopsom bedroeg € 1.103.421,86 exclusief btw, te betalen in termijnen. In de overeenkomst is onder meer het volgende opgenomen:

In een e-mail van 26 september 2025, die is verzonden aan [gedaagde] vóór het sluiten van de overeenkomst, heeft [naam 2] , medewerker van [gedaagde] (hierna: [naam 2] ), geschreven:

In de algemene voorwaarden van [gedaagde] (hierna: de algemene voorwaarden) staat onder meer vermeld:

Op 1 oktober 2025 heeft [eiseres] – in lijn met het overeengekomen betaalschema – de eerste termijn van € 441.368,72 exclusief btw aan [gedaagde] voldaan.

Volgens (de tekst van) de overeenkomst zou de tweede termijn “uiterlijk 10 weken vóór levering” aan [eiseres] worden gefactureerd. Toen [eiseres] de factuur voor de tweede termijn eind januari 2026 nog niet had ontvangen, heeft zij [naam 2] hierover gesproken. Daarna is [eiseres] op 4 februari 2026 naar het kantoor van [gedaagde] gegaan voor een bespreking, waarvan zij een verslag heeft gemaakt. In dat verslag, dat zij op 6 februari 2026 om 6:39 uur per e-mail aan [gedaagde] heeft toegestuurd, staat onder meer:

In een e-mail van 6 februari 2026 heeft [naam 2] , in antwoord op een e-mail van [eiseres] aan [gedaagde] over de planning, onder meer geschreven dat [gedaagde] “de armaturen bridge en repeaters niet op tijd [kan] leveren”. In deze e-mail heeft [naam 2] verder geschreven dat [eiseres] hem kan benaderen voor vragen over (door hem gemaakte lichtberekeningen voor) een tijdelijke oplossing op basis van de armaturen die [eiseres] zelf al had. Voor inhoudelijke vragen over de levering van de nieuwe armaturen verwees [naam 2] [eiseres] naar [naam 1] .

[eiseres] heeft diezelfde dag (op 6 februari 2026) telefonisch contact gehad met [naam 2] . [eiseres] heeft hierover per e-mail het volgende aan [gedaagde] geschreven:

Vervolgens is [eiseres] , nog steeds op 6 februari 2026, naar het kantoor van [gedaagde] gereden voor een bespreking met [naam 1] . Van deze bespreking heeft [naam 1] een gespreksverslag gemaakt (niet overgelegd) dat hij aan [eiseres] heeft gestuurd. [gedaagde] heeft in reactie op dat verslag op 11 februari 2026 een eigen verslag aan [gedaagde] gemaild; in het verslag van [eiseres] staat het volgende:

Na deze bespreking, nog steeds op 6 februari 2026, heeft [eiseres] een brief van haar advocaat aan [naam 1] overhandigd. Daarin staat dat:

• [eiseres] uit mededelingen van [naam 1] en [naam 2] afleidt dat de armaturen niet meer geleverd kunnen worden door [gedaagde] en dat [gedaagde] ook geen alternatieve oplossingen heeft om alsnog aan haar verplichtingen uit de overeenkomst te voldoen, waardoor [eiseres] gerechtigd is de overeenkomst te ontbinden;

• [eiseres] [gedaagde] in de gelegenheid stelt om haar verplichtingen op grond van de overeenkomst binnen drie dagen (alsnog) na te komen en “daarvoor afdoende zekerheid te stellen op een voor [eiseres] conveniërende wijze”;

• als [gedaagde] hieraan niet (tijdig) voldoet, de overeenkomst wordt ontbonden, [gedaagde] aansprakelijk wordt gehouden voor alle schade van [eiseres] en [gedaagde] ook het betaalde voorschot, vermeerderd met rente, onverwijld moet terugstorten.

Bij brief van 11 februari 2026 heeft (de advocaat van) [eiseres] , onder verwijzing naar de ingebrekestelling van 6 februari 2026, bevestigd dat de overeenkomst is ontbonden, althans dat deze – voor zover nog vereist – alsnog wordt ontbonden.

[eiseres] heeft inmiddels vervangende armaturen gekocht bij Mechatronix. Na ontbinding van de overeenkomst heeft [eiseres] armaturen verplaatst van “Tuin Noord” naar de nieuwbouw (“Zuid A”).

[eiseres] heeft, met verlof van de voorzieningenrechter, conservatoir (derden-) beslag gelegd op de bankrekening van [gedaagde] .

Op 2 maart 2026 heeft [eiseres] [gedaagde] gedagvaard.

1. verklaart voor recht dat de overeenkomst rechtsgeldig buitengerechtelijk is ontbonden;

2. [gedaagde] veroordeelt tot betaling aan [eiseres] van € 441.368,72 exclusief btw, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf 6 februari 2026, dan wel 11 februari 2026, dan wel de datum van de dagvaarding;

subsidiair:

3. de overeenkomst tussen [eiseres] en [gedaagde] ontbindt;

4. [gedaagde] veroordeelt tot betaling aan [eiseres] van € 441.368,72 exclusief btw, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf zeven dagen na de datum van dit vonnis;

zowel primair als subsidiair:

5. [gedaagde] veroordeelt tot betaling aan [eiseres] van de door [eiseres] geleden schade van € 516.982,25 “+ PM”, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf de dag van de dagvaarding;

6. [gedaagde] veroordeelt tot betaling aan [eiseres] van € 3.981,84 aan buitengerechtelijke kosten, te vermeerderen met de wettelijke rente vanaf de dag van de dagvaarding;

7. [gedaagde] veroordeelt in de kosten van deze procedure, te vermeerderen met de wettelijke rente;

8. [gedaagde] veroordeelt in de nakosten, te vermeerderen met de wettelijke rente.

[gedaagde] voert verweer. [gedaagde] concludeert tot niet-ontvankelijkheid van [eiseres] , dan wel tot afwijzing van de vorderingen van [eiseres] , met uitvoerbaar bij voorraad te verklaren veroordeling van [eiseres] in de kosten van deze procedure.

Op de stellingen van partijen wordt hierna, voor zover nodig, nader ingegaan.

[eiseres] vordert onder meer – en kort gezegd – een verklaring voor recht dat de overeenkomst rechtsgeldig buitengerechtelijk is ontbonden (of subsidiair: ontbinding van de overeenkomst) en betaling van € 441.368,72 exclusief btw, te vermeerderen met de wettelijke rente.

Ter onderbouwing van deze vorderingen heeft [eiseres] , kort gezegd, gesteld dat:

• [gedaagde] op grond van de overeenkomst verplicht was tot levering van 220 armaturen per week binnen/volgens de planning zoals opgenomen in de overeenkomst, dus vanaf week 9 van 2026 (de week van maandag 23 februari 2026);

• [gedaagde] niet aan deze verplichting heeft voldaan en daarmee is tekortgeschoten in de nakoming van de overeenkomst;

• [gedaagde] in verzuim is komen te verkeren, (primair) omdat uit mededelingen namens [gedaagde] volgde dat zij deze verplichting niet (tijdig) zou nakomen, dan wel (subsidiair) door het ongebruikt laten verstrijken van de in de brief van 6 februari 2026 gestelde termijn van drie dagen;

Volgens [eiseres] was en is zij op grond van het voorgaande bevoegd de overeenkomst te ontbinden, als gevolg waarvan zij aanspraak kan maken op terugbetaling van de aanbetaling die zij op 1 oktober 2025 heeft gedaan.

De kern van het geschil tussen partijen is of [gedaagde] is tekortgeschoten in de nakoming van de overeenkomst en – in het verlengde daarvan – of sprake is van voldoende grond voor ontbinding van de overeenkomst. Naar het oordeel van de rechtbank is dat het geval. Zij licht dit oordeel hierna toe.

[eiseres] heeft verder – ook onweersproken – aangevoerd dat [gedaagde] als professionele partij met kennis van zowel de branche in het algemeen als de specifieke bedrijfsvoering van [eiseres] ermee bekend was dat wat [eiseres] aan plantgoed aanplant, daarvoor al is verkocht. [gedaagde] wist dus dat een verstoring van de productie betekent dat [eiseres] haar afspraken met klanten niet kan nakomen.

Het beroep van [gedaagde] op artikel 5.1 en 5.8 van de algemene voorwaarden kan haar niet baten. Uit het voorgaande volgt namelijk dat partijen in dit geval – kennelijk in afwijking van deze algemene bepalingen – zijn overeengekomen dat wat betreft de levering van de armaturen wél sprake is van een planning die fatale leveringstermijnen bevat.

De rechtbank oordeelt dus dat [gedaagde] op grond van de overeenkomst verplicht was om de eerste 220 armaturen uiterlijk in week 9 van 2026 te leveren. Vervolgens is de vraag of [gedaagde] die verplichting is nagekomen.

De rechtbank is van oordeel dat [eiseres] uit mededelingen van [gedaagde] moest afleiden dat [gedaagde] de armaturen vanwege aanhoudende technische problemen bij haar leverancier niet in week 9 van 2026 zou kunnen gaan leveren. Dit betreft:

• de mededelingen in het hiervoor onder 2.10 geciteerde verslag van het telefoongesprek met [naam 2] ;

• de mededeling van [naam 2] dat [gedaagde] “de armaturen bridge en repeaters niet op tijd [kan] leveren” in zijn e-mail van 6 februari 2026; en

• de onder 2.11 geciteerde mededelingen van [naam 1] op 6 februari 2026 over de bestaande technische en financiële problemen en de onmogelijkheid voor [gedaagde] om dit vlot te trekken.

[gedaagde] heeft niet weersproken dat deze mededelingen zijn gedaan. Wel meent zij dat de rechtbank ze anders moet begrijpen. Tijdens de mondelinge behandeling heeft zij hierover aangevoerd dat [gedaagde] tijdens de gesprekken met [eiseres] op 4 en 6 februari 2026 ook zou hebben gezegd dat het “een aantal weken” zou duren voordat de technische problemen door haar leverancier zouden zijn opgelost en zij de armaturen (alsnog) kon leveren. [eiseres] betwist echter dat [gedaagde] dit heeft gezegd en in het dossier is die mededeling niet terug te vinden. Daarbij komt dat [eiseres] onweersproken heeft aangevoerd dat zij op korte termijn zeker moest weten of – en zo ja: wanneer – [gedaagde] alsnog zou kunnen leveren, omdat zij die informatie nodig had om direct te kunnen schakelen met derden/eigen leveranciers om de deadline van 1 oktober 2026 te kunnen halen (zie hiervoor in 4.10). Mede in het licht van wat hiervoor is overwogen over het overeenkomen van een fatale termijn zou de vage en niet onderbouwde mededeling dat het probleem ‘over een aantal weken’ zou zijn opgelost niet voldoende zijn geweest om af te doen aan de overige uitlatingen van [gedaagde] , die erop neerkwamen dat zij financiële en technische problemen had die zij niet vlot kon trekken.

Gelet op het belang van [eiseres] bij een tijdige levering rechtvaardigde deze (dreigende) tekortkoming de buitengerechtelijke ontbinding van de overeenkomst op 11 februari 2026.

Dat de termijn van de eerste deellevering op dat moment nog niet was verstreken, maakt dat niet anders. Op grond van artikel 6:80 BW, lid 1 onder b, treden de gevolgen van niet-nakoming, waaronder het recht op ontbinding, namelijk onder meer in vóórdat de vordering opeisbaar is, indien een schuldeiser (in dit geval [eiseres] ) uit een mededeling van de schuldenaar ( [gedaagde] ) moest afleiden dat deze in de nakoming zal tekortschieten. Zoals hiervoor overwogen in 4.12 is dat hier het geval.

Ook het beroep van [gedaagde] op artikel 5.10 van de algemene voorwaarde helpt haar niet. De rechtbank volgt niet het standpunt van [eiseres] dat dit beding vernietigbaar is omdat de algemene voorwaarden haar niet aan ter hand zouden zijn gesteld (waarover meer onder 4.22 e.v.). Wel honoreert de rechtbank de stelling van [eiseres] dat het beroep van [gedaagde] op het ontbindingsverbod van artikel 5.10 in de gegeven omstandigheden naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar is, zodat het op grond van artikel 6:248 lid 2 BW buiten toepassing moet blijven. Toepassing van dit beding zou in dit geval namelijk betekenen dat [eiseres] de overeenkomst niet kan ontbinden maar ook geen aanspraak kan maken op enige schadevergoeding vanwege de overschrijding van levertijden door [gedaagde] , op grond van een beding in de algemene voorwaarden waarover partijen niet hebben gesproken – laat staan onderhandeld. Dit terwijl voor beide partijen duidelijk was dat de strikte handhaving van de levertijden voor [eiseres] van doorslaggevend belang was bij het sluiten van de overeenkomst en [eiseres] mede daarom een planning met expliciete (fatale) leveringstermijnen in de overeenkomst wilde opnemen.

Zoals hiervoor overwogen in 4.14 heeft [eiseres] de overeenkomst op 11 februari 2026 rechtsgeldig buitengerechtelijk ontbonden. Dit betekent dat de door [gedaagde] (primair) gevorderde verklaring voor recht toewijsbaar is.

Als gevolg van de ontbinding van de overeenkomst ontstaat op grond van artikel 6:271 BW voor (beide) partijen de verplichting tot ongedaanmaking van de door hen ontvangen prestaties. Dat bekent in dit geval dat [gedaagde] de door [eiseres] op 1 oktober 2025 gedane aanbetaling van moet terugbetalen. De vordering van [gedaagde] tot (terug)betaling van € 441.368,72 exclusief btw zal daarom worden toegewezen.

Omdat op basis van het dossier niet duidelijk is wanneer [gedaagde] in verzuim is geraakt met de (terug)betaling van dit bedrag, wijst de rechtbank de wettelijke rente daarover toe vanaf de datum van de dagvaarding, dus vanaf 2 maart 2026.

[gedaagde] verweert zich in dit verband onder meer met een beroep op de exoneratie zoals opgenomen in artikel 13 van de algemene voorwaarden. De rechtbank zal dit verweer eerst beoordelen.

[eiseres] heeft een beroep gedaan op vernietiging van (artikel 13 van) de algemene voorwaarden op grond van artikel 6:233 BW, omdat de algemene voorwaarden volgens haar niet rechtsgeldig aan haar ter hand zijn gesteld.

[gedaagde] weerspreekt dit. Zij voert daartoe aan dat in het digitale proces dat [eiseres] heeft doorlopen voor ondertekening van de overeenkomst in de tekst een klikbare hyperlink was weergegeven en dat [eiseres] via die link de algemene voorwaarden kon raadplegen, opslaan en uitprinten. Volgens [gedaagde] is daarmee voldaan aan de vereisten van artikel 6:234 lid 2 BW en zijn de algemene voorwaarden door haar dus rechtsgeldig ter hand gesteld. Daarnaast heeft [gedaagde] aangevoerd dat en waarom zij moet worden aangemerkt als een dienstverrichter in de zin van artikel 6:230c BW en dat zij heeft voldaan aan haar informatieplicht van artikel 6:230b BW, omdat de algemene voorwaarden door [eiseres] zonder noemenswaardige inspanning konden worden gevonden op haar website, die stond vermeld in de offerte en in haar algemene voorwaarden.

Op grond van artikel 6:233 aanhef en onder b BW is een beding in algemene voorwaarden vernietigbaar als de gebruiker (in dit geval [gedaagde] ) aan de wederpartij (in dit geval [eiseres] ) niet een redelijke mogelijkheid heeft geboden om van de algemene voorwaarden kennis te nemen. Artikel 6:234 BW bepaalt op welke wijze die redelijke mogelijkheid geboden kan worden. De regeling van artikel 6:234 BW is in beginsel limitatief. Een redelijke en op de praktijk afgestemde uitleg brengt echter mee dat de wederpartij zich niet op vernietigbaarheid van een beding in algemene voorwaarden kan beroepen wanneer hij op het moment van het sluiten van de overeenkomst met dat beding bekend was of geacht kon worden daarmee bekend te zijn (HR 1 oktober 1999, ECLI:NL:HR:1999:ZC2977 (Geurtzen/Kampstaal)). Als de wederpartij zich op grond van artikel 6:233 aanhef en onder b in samenhang met artikel 6:234 BW beroept op vernietiging van een beding in algemene voorwaarden, rust de bewijslast omtrent de ter hand stelling van de algemene voorwaarden op de gebruiker (HR 11 juli 2008, ECLI:NL:HR:2008:BD1394 (Lommerse/Atria)); in dit geval is dat dus [gedaagde] .

Tijdens de mondelinge behandeling heeft [eiseres] op vragen van de rechtbank over de (feitelijke) totstandkoming van de overeenkomst geantwoord dat zij vóór de uitbreiding met de nieuwbouw al kassen met een oppervlakte 11 hectare hadden staan, met daarin armaturen die in het verleden allemaal door [gedaagde] zijn geleverd. [gedaagde] heeft tijdens de mondelinge behandeling gesteld dat zij de algemene voorwaarden (ook) in het kader van deze eerdere overeenkomsten aan [eiseres] heeft toegestuurd. Dit heeft [eiseres] niet weersproken, zodat de rechtbank ervan uitgaat dat [eiseres] eerder algemene voorwaarden van [gedaagde] heeft ontvangen.

[eiseres] heeft in het kader van de terhandstelling van de algemene voorwaarden aanvankelijk aangevoerd dat de door [gedaagde] genoemde hyperlink onduidelijk en ‘niet klikbaar’ was en daar tijdens de mondelinge behandeling nog aan toegevoegd dat uit niets blijkt dat de versie van de algemene voorwaarden waarop [gedaagde] zich in deze procedure beroept (tijdig) aan haar ter hand is gesteld. Naar het oordeel van de rechtbank heeft [eiseres] daarmee de gemotiveerde stellingen van [gedaagde] in dit verband, zoals weergegeven hiervoor in 4.23, onvoldoende weersproken. Daarbij komt dat [eiseres] niet heeft aangevoerd dat in de eerdere versies van de algemene voorwaarden van [gedaagde] niet (ook) een met artikel 13 van de algemene voorwaarden vergelijkbare exoneratie was opgenomen, zodat aannemelijk is dat zij daarvoor al met de bepaling bekend was.

Uit het voorgaande volgt dat het beroep van [eiseres] op vernietiging van de algemene voorwaarden op grond van artikel 6:233 aanhef en onder b BW faalt.

De door [eiseres] gevorderde schadevergoeding van € 516.982,25 bestaat uit de volgende posten:

1. Beslagkosten

2. Gederfde opbrengst door verlaagde plantdichtheid (in de nieuwbouw / Zuid A)

3. Gederfde opbrengst door verlaagde plantdichtheid tuin Noord t/m week 40 van 2026;

4. Arbeidskosten omhangen lampen van Tuin Noord naar Zuid A en terug

5. Ophanghaken

6. Meerkosten installatie vervangende armaturen Mechatronix

7. Financieringsschade

[gedaagde] heeft ten aanzien van (vrijwel) al deze posten verweer gevoerd. De rechtbank zal de posten b tot en met g hierna bespreken. De beslagkosten komen verderop in dit vonnis aan bod, in het kader van de proceskosten.

De rechtbank is van oordeel dat de door [eiseres] gestelde gederfde opbrengsten door verlaagde plantdichtheid in zowel de nieuwbouw / Zuid A als tuin Noord, de opgevoerde meerkosten voor installatie van de vervangende armaturen voor Mechatronix en de gestelde financieringsschade moeten worden aangemerkt als gevolgschade in de zin van artikel 13.4 van de algemene voorwaarden, dat vergoeding van dergelijke schade uitsluit. De hiervoor in 4.29 onder b, c, f en g bedoelde schadeposten zijn dus niet toewijsbaar.

[eiseres] vindt dat (ook) de exoneratie van 13 van de algemene voorwaarden buiten toepassing moet worden gesteld wegens strijd met de redelijkheid en billijkheid. Zonder nadere toelichting, die ontbreekt, valt echter niet in te zien waarom het uitsluiten van gevolgschade in de gegeven omstandigheden onaanvaardbaar is. Zoals [gedaagde] ook onweersproken heeft gesteld, is deze exoneratie in de markt immers gebruikelijk.

Ook de gevorderde arbeidskosten voor het tijdelijk omhangen van de armaturen uit tuin Noord in de nieuwbouw/Zuid A komen in beginsel voor vergoeding in aanmerking op grond van artikel 6:96 lid 2 onder c BW. Dat het gaat om interne (arbeids)kosten van medewerkers van [eiseres] tijdens reguliere werktijden maakt dit niet anders.³

Het voorgaande leidt tot de slotsom dat de rechtbank de vordering van [eiseres] tot betaling van schadevergoeding zal toewijzen tot een bedrag van € 35.216,89 (€ 916,89 plus € 34.300) en voor het overige zal afwijzen (met uitzondering van de beslagkosten, die zoals hiervoor overwogen zullen worden beoordeeld in het kader van de proceskosten).

De wettelijke rente over dit bedrag van € 35.216,89 zal worden toegewezen vanaf de datum van de dagvaarding, dus vanaf 2 maart 2026.

[eiseres] maakt aanspraak op € 3.981,84 aan buitengerechtelijke kosten. Volgens [gedaagde] moet deze vordering worden afgewezen, omdat [eiseres] onvoldoende heeft onderbouwd dat sprake is geweest van buitengerechtelijke werkzaamheden die de gevorderde vergoeding rechtvaardigen.

[gedaagde] heeft weliswaar gesteld dat buitengerechtelijke incassowerkzaamheden hebben plaatsgevonden, maar niet toegelicht om wat voor werkzaamheden het gaat. Uit de overgelegde stukken blijkt dat [eiseres] [gedaagde] bij ontbindingsbrief van 11 februari 2026 aanspraak heeft gemaakt op “terugbetaling van de aanbetaling” en vergoeding van schade, maar concrete bedragen en/of een uiterlijke termijn voor betaling staan daarbij niet vermeld. Na verzending van deze brief is [eiseres] vervolgens – kennelijk zonder enige nadere sommatie – deze procedure gestart. Naar het oordeel van de rechtbank heeft [eiseres] dan ook onvoldoende gesteld dat buitengerechtelijke incassowerkzaamheden zijn verricht, die niet onder de voorbereiding van deze procedure vallen. Haar vordering tot betaling van buitengerechtelijke incassokosten zal worden afgewezen.

[gedaagde] is grotendeels in het ongelijk gesteld en zal daarom worden veroordeeld tot betaling van de proceskosten, waaronder de beslagkosten. Bij de begroting van de beslagkosten houdt de rechtbank – zoals gebruikelijk – rekening met (a) het voor het beslagrekest betaalde griffierecht, (b) één (extra) punt aan salaris advocaat en (c) de kosten van de overgelegde beslagexploten (waarbij de enkele verwijzing naar de door [eiseres] als productie 13 overgelegde factuur van Rijken Gerechtsdeurwaarders dus onvoldoende is).

De proceskosten aan de zijde van [eiseres] worden – met inachtneming van wat hiervoor is overwogen in 4.41 – begroot op:

De gevorderde wettelijke rente over de proceskosten wordt toegewezen zoals vermeld in de beslissing.

verklaart voor recht dat de overeenkomst tussen partijen rechtsgeldig is ontbonden wegens een tekortkoming van [gedaagde] ;

veroordeelt [gedaagde] tot betaling aan [eiseres] van € 441.368,72 exclusief btw, te vermeerderen met wettelijke rente (als bedoeld in artikel 6:119 BW) vanaf 2 maart 2026;

veroordeelt [gedaagde] tot betaling aan [eiseres] van € 35.216,89 aan schadevergoeding, te vermeerderen met de wettelijke rente (als bedoeld in artikel 6:119 BW) vanaf 2 maart 2026;

veroordeelt [gedaagde] in de proceskosten van [gedaagde] van € 14.822,57, te betalen binnen 14 dagen na aanschrijving daartoe. Als [gedaagde] niet tijdig aan de veroordelingen voldoet en het vonnis daarna wordt betekend, dan moet [gedaagde] € 98,00 extra aan nakosten betalen, plus de kosten van betekening;

veroordeelt [gedaagde] in de wettelijke rente als bedoeld in artikel 6:119 Burgerlijk Wetboek over de proceskosten als deze niet binnen veertien dagen na aanschrijving zijn voldaan;

verklaart dit vonnis wat betreft de veroordelingen onder 5.2, 5.3, 5.4 en 5.5 uitvoerbaar bij voorraad;

wijst af het meer of anders gevorderde.