Rechtbank Amsterdam20 oktober 2026

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat alle feiten wettig en overtuigend kunnen worden bewezen.

Ten aanzien van feiten 1 en 2 onder zaak A blijkt uit het dossier dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan een poging tot doodslag van [benadeelde partij 1] op 17 juni 2025 en van [benadeelde partij 2] op 26 juni 2025. Doordat verdachte een mes heeft gebruikt om met kracht op plaatsen te steken waar zich vitale organen bevinden is daarbij in beide gevallen sprake van voorwaardelijk opzet op dodelijk letsel.

Uit het dossier blijkt daarnaast dat verdachte zich schuldig heeft gemaakt aan hetgeen in feit 3 onder zaak A (het bezit van verdovende middelen) en in zaak B (het aanbieden van [nep] verdovende middelen) ten laste is gelegd. Ten aanzien van zaak C blijkt uit het dossier dat verdachte zich ook schuldig heeft gemaakt aan verzet bij zijn aanhouding en daarbij verbalisant [naam verbalisant 1] in de gracht heeft geduwd.

De verdediging heeft zich allereerst op het standpunt gesteld dat ten aanzien van feit 1 onder zaak A niet kan worden vastgesteld dat sprake was van voorwaardelijk opzet op het toebrengen van dodelijk letsel bij aangever. De subsidiair ten laste gelegde zware mishandeling kan ook niet worden vastgesteld op basis van de beschikbare informatie over het letsel. Daarbij ontbreekt ten aanzien van de meer subsidiair ten laste gelegde poging tot zware mishandeling ook het voorwaardelijk opzet op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel. Verdachte dient dan ook te worden vrijgesproken van dit feit.

De verdediging heeft zich daarbij op het standpunt gesteld dat ten aanzien van feit 2 onder zaak A niet kan worden vastgesteld dat verdachte de oog- of okselwond bij aangever heeft veroorzaakt. Het is in de chaotische geweldsdynamiek namelijk niet duidelijk geworden wanneer deze verwondingen zijn ontstaan. Daarbij betwist de verdediging ook voor dit feit dat sprake was van voorwaardelijk opzet op het toebrengen van dodelijk letsel bij aangever. Verdachte dient dan ook te worden vrijgesproken van het primair en subsidiair ten laste gelegde. Ten slotte ontbreekt ten aanzien van de meer subsidiair ten laste gelegde poging tot zware mishandeling ook het voorwaardelijk opzet op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel bij aangever.

Ten aanzien van hetgeen in zaak B is tenlastegelegd dient verdachte partieel vrijgesproken te worden. Het dossier bevat namelijk onvoldoende bewijs om vast te stellen dat verdachte verbalisant [naam verbalisant 1] in de gracht heeft geduwd.

De verdediging refereert zich aan het oordeel van de rechtbank ten aanzien van feit 3 onder zaak A en zaak C aangezien verdachte dit heeft bekend.

De rechtbank gaat hierna in haar oordeel, voor zover nodig, nader in op verdere verweren van de verdediging.

De verdediging heeft zich, ten aanzien van hetgeen in zaak A onder feit 1 en onder feit 2 ten laste is gelegd, op het standpunt gesteld dat verdachte dient te worden ontslagen van alle rechtsvervolging.

Zaak A onder feit 1

Op het moment dat de confrontatie omsloeg in fysiek geweld werd verdachte geslagen en stonden er meerdere mensen om hem heen. Verdachte verklaart ook te hebben begrepen dat één van de vrienden van aangever een wapen bij zich droeg. Verdachte kon zich niet aan de situatie onttrekken, gelet op het korte tijdsbestek en hij mocht zich hiertegen verdedigen, waarmee sprake was van noodweer. Subsidiair, indien de reactie van verdachte disproportioneel wordt geacht, was volgens de verdediging in deze situatie sprake van noodweerexces. De overschrijding van de grenzen van de noodzakelijke verdediging kwam rechtstreeks voort uit de door de aanval veroorzaakte angst en de paniek van verdachte dat hij in elkaar zou worden geslagen door aangever en de anderen. Meer subsidiair was sprake van putatief noodweer aangezien in voornoemde omstandigheden sprake kan zijn van een verontschuldigbare verkeerde beoordeling van de dreiging waartegen verdachte zich heeft verdedigd.

Zaak A onder feit 2

Primair heeft verdachte uit noodweer gehandeld. Verdachte wordt door een groep mensen benaderd en wordt daarbij vrijwel direct aangevallen door aangever. Verdachte weet zich aan die confrontatie te onttrekken, maar aangever en de anderen blijven hem volgen. De dreiging neemt toe en verdachte trekt zich terug achter een stapel stoelen omdat hij dacht dat één van de vrienden van aangever een wapen trok en op hem richtte, waar hij vervolgens door aangever en de anderen fysiek wordt aangevallen. Op dat moment bestond er geen reële en veilige mogelijkheid voor verdachte om uit de situatie te ontsnappen. Subsidiair is sprake geweest van noodweerexces. Een eventuele overschrijding van de grenzen van de noodzakelijke verdediging kwam onmiddellijk voort uit de door voornoemde aanval veroorzaakte angst en paniek voor zijn lijf en leden.

Voor het overige dienen de conclusies van de deskundigen te worden overgenomen.

Zaak A onder feit 1

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat ten aanzien van hetgeen onder feit 1 van zaak A ten laste is gelegd geen sprake was van noodweer dan wel noodweerexces. Wel is voldaan aan de eis van een ogenblikkelijke, wederrechtelijke aanranding dan wel een onmiddellijk dreigend gevaar daarvoor. Verdachte had echter weg kunnen lopen op het moment dat hij zijn telefoon terug had. Daarbij is de reactie van verdachte disproportioneel geweest tot de aanranding. Van noodweerexces was ook geen sprake aangezien niet is gebleken dat bij verdachte sprake was van een hevige gemoedsbeweging waarin hij heeft gehandeld, noch dat deze vervolgens geleid zou hebben tot de gedragingen van verdachte. Ten slotte biedt het dossier geen aanleiding uit te gaan van putatief noodweer.

Zaak A onder feit 2

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat verdachte dient te worden ontslagen van alle rechtsvervolging, omdat het beroep op noodweer slaagt. Verdachte probeert meermalen weg te lopen van aangever en zijn groep, maar zij volgden hem telkens. Daarnaast liggen de spullen uit zijn tas nog op de grond waar zij zich bevonden. Verdachte komt vervolgens klem te staan tussen een muur en opgestapelde stoelen. Op deze locatie wordt hij (opnieuw) aangevallen door meerdere mensen. In deze situatie was sprake van een ogenblikkelijke, wederrechtelijke aanranding dan wel een onmiddellijk dreigend gevaar daarvoor. Verdachte mocht zich in dit geval en op de manier waarop hij dat heeft gedaan, verdedigen tegen het handelen van aangever en zijn vrienden.

Noodweer

Een beroep op noodweer in de zin van artikel 41, eerste lid, van het Wetboek van Strafrecht kan worden gehonoreerd indien aannemelijk is geworden dat het handelen van de verdachte was geboden door de noodzakelijke verdediging van verdachtes of een anders lijf, eerbaarheid of goed tegen een ogenblikkelijke en wederrechtelijke aanranding, waaronder onder omstandigheden mede is begrepen een onmiddellijk gevaar voor zo een aanranding. Hierin ligt besloten dat de verdedigingshandeling moet voldoen aan de eisen van proportionaliteit en subsidiariteit.

De rechtbank gaat uit van de, aan wettige bewijsmiddelen ontleende, feiten en omstandigheden zoals in rubriek 4.3.1. overwogen.

Zaak A, feit 1

Aangever heeft de telefoon van verdachte op een gegeven moment gepakt. Verdachte slaagt er in zijn telefoon terug te krijgen van aangever. Meerdere jongens in de groep naderen dan aangever en verdachte. Op dat moment heeft verdachte ervoor gekozen een mes uit zijn tas te halen. Het conflict is geëscaleerd naar fysiek geweld. Ter terechtzitting verklaart verdachte boos en geïrriteerd te zijn geweest gedurende het incident. Hij probeerde de jongens juist te helpen en de situatie op te lossen, onder meer door telefonisch te overleggen met zijn vriend die de fatbike had geleend, een taxi te bestellen en geld (twintig euro) aan aangever aan te bieden voor vervangend vervoer. Verdachte heeft verklaard boos te zijn geworden toen aangever zijn telefoon afpakte. Als gevolg van deze gedraging, en de aanwezigheid van anderen die dreigend op verdachte afkwamen, kreeg verdachte de indruk dat hij kon worden beroofd. Dit maakte hem boos, omdat hij hen juist wilde helpen. Verdachte heeft ter zitting verklaard vanuit deze boosheid te hebben gevochten. Daarbij heeft hij geduwd en met een mes gestoken nadat aangever hem probeerde te slaan. Verdachte heeft verklaard dat zijn ego werd gekrenkt en dat hij niet zwak wilde overkomen.

Naar het oordeel van de rechtbank was door de gedragingen van de aangever weliswaar sprake van onmiddellijk dreigend gevaar voor een ogenblikkelijke, wederrechtelijke aanranding van eigen of eens anders lijf, eerbaarheid of goed op het moment dat de telefoon van verdachte was afgepakt door aangever, maar kunnen de daaropvolgende handelingen van de verdachte, gelet op diens bedoeling en de uiterlijke verschijningsvorm van zijn gedrag, niet worden aangemerkt als verdedigingshandelingen. Zijn handelingen, een mes in de hand nemen en daarmee steken in het bovenlichaam van aangever, moeten – naar de kern bezien – als aanvallend worden aangemerkt. Bovendien had verdachte zich uit de situatie kunnen verwijderen toen hij zijn telefoon weer in zijn bezit had. Door niet weg te lopen, maar het gevecht aan te gaan heeft verdachte ervoor gekozen zich in een geweldsconflict te begeven.

Het verweer wordt verworpen.

Noodweerexces en putatief noodweer(exces)

Aangezien de rechtbank van oordeel is dat de gedragingen van verdachte niet als verdedigend, maar als aanvallend zijn aan te merken, kan een beroep op (putatief) noodweer(exces) evenmin slagen (vlg. hoge Raad 8 juni 2010, ECLI:NL:HR:2010:BK4788).

Het bewezenverklaarde is volgens de wet strafbaar en de verdachte is strafbaar, omdat geen feiten of omstandigheden aannemelijk zijn geworden die de strafbaarheid van het feit en de verdachte uitsluiten.

Zaak A, feit 2

Verdachte bevindt zich in de desbetreffende nacht op het terras van [uitgaansgelegenheid 1] . Hij wordt benaderd door drie mannen, waaronder aangever. Aangever begint meteen op verdachte in te slaan, waarna zich een geweldsconfrontatie afspeelt. Tijdens de vechtpartij valt verdachte achterover, waarbij hij struikelt over een hek en op straat valt. Meerdere spullen vallen hierbij uit zijn tas op de grond. Vervolgens beweegt verdachte zich richting het terras van het naastgelegen [uitgaansgelegenheid 2] en daarbij wordt hij gevolgd door aangever en een aantal anderen. Een van deze personen houdt zijn hand voor de borst, terwijl hij iets vast lijkt te houden in of achter een tasje dat voor zijn borst hangt. Deze persoon is gericht op verdachte en wordt tegengehouden door een vriend van verdachte. Verdachte heeft op dit moment een mes uit zijn tas gehaald en heeft dat mes in zijn hand vast. Er ontstaat een dreigende situatie, waarbij de achtervolging zich op en neer door de straat verplaatst. Verdachte beweegt zich steeds in tegengestelde richting van de groep van aangever. Daarbij wordt verdachte op een dreigende manier achtervolgd door deze groep. Verdachte houdt hierbij een mes dicht naast en achter zijn lichaam, terwijl hij achteruitloopt en zijn gezicht op zijn achtervolgers gericht houdt. Een andere man in de groep pakt een glazen wijnfles uit een vuilnisbak en begeeft zich richting verdachte. Een derde man uit de groep van aangever houdt zijn arm vervolgens recht voor zich uitgestoken en heeft daarbij een donker voorwerp in zijn hand. Verdachte verklaart gedacht te hebben dat dit een vuurwapen betrof. Getuige [naam getuige] verklaart dat een persoon schreeuwde “Ik ga je schieten”. Verdachte schrikt van de situatie en duikt achter een aantal rijen gestapelde stoelen die tussen de twee terrassen tegen een gebouw aan staan om beschutting te zoeken. Aangever beweegt zich vervolgens met enige snelheid in de richting van verdachte en valt hem aan door op hem in te slaan in de hoek waar de gestapelde stoelen staan. Daar vindt vervolgens een vechtpartij plaats, waarbij verdachte het mes dat hij in zijn hand had gebruikt om zich te verweren tegen de aanval van aangever. Een andere man trekt aangever weg uit de hoek waarin hij en verdachte zich bevinden. Daarbij komen verdachte en aangever ten val. Op dit moment gooit een andere man een glazen fles met kracht omlaag in de richting van verdachte en aangever. De schermutseling gaat op de grond verder, waarna beide mannen opstaan. Zij hebben elkaar bij de armen vast en na wat duwen en trekken komt verdachte los. Aangever valt hierbij nogmaals op de grond. Verdachte rent vervolgens weg en aangever staat op en rent achter hem aan.

De rechtbank oordeelt dat sprake was van een ogenblikkelijke wederrechtelijke aanranding. Verdachte werd, zoals hiervoor overwogen, agressief benaderd en aangevallen door aangever en zijn vrienden. Dit was een aanval op het lichaam van de verdachte waartegen hij zich mocht verdedigen.

De rechtbank ziet zich vervolgens voor de vraag gesteld of de verdediging noodzakelijk is geweest (subsidiariteitsvereiste). De noodzaak tot verdediging ontbreekt als de verdachte zich aan de aanranding had kunnen en had moeten onttrekken. Er moet voor de verdachte een reële en redelijke mogelijkheid hebben bestaan zich te onttrekken. De rechtbank oordeelt dat van de verdachte niet kon worden gevergd dat hij zich aan het op hem toegepaste geweld onttrok. Verdachte bewoog zich na de eerste confrontatie weg uit de situatie, maar aangever en zijn vrienden bleven hem achtervolgen. Verdachte dook in de hoek bij de stoelen om beschutting te zoeken tegen het (dreigende) geweld. Hier zat hij vast en kon hij niet ontkomen aan de tweede aanval van aangever. Bovendien lagen meerdere spullen van verdachte op de grond, op de plaats waar aangever zich bevond. Er was voor de verdachte geen reële mogelijkheid om weg te komen, terwijl aanhoudend sprake was van een dreigende situatie waarbij hij werd gevolgd en, terwijl hij beschutting zocht, vanuit verschillende kanten fysiek werd aangevallen door meerdere personen.

De rechtbank moet vervolgens de vraag beantwoorden of de wijze van verdediging door de verdachte proportioneel was. Verdachte heeft zich verdedigd met het mes dat hij in zijn hand had. Dit mes had hij gedurende de achtervolging ter verdediging bij zich, waarbij verdachte het mes dicht naast en achter zijn lichaam hield terwijl hij achteruitlopend weg bewoog van de groep van aangever. Toen hij werd ingesloten bij de rijen gestapelde stoelen bij de muur kon hij niet anders dan zich verdedigen tegen een fysieke aanval van aangever en zijn vrienden. Verdachte stond daarbij in een hoek vast en werd met veel geweld aangevallen van meerdere kanten. Het is in voornoemde omstandigheden aannemelijk geworden dat verdachte niet gericht heeft gestoken, maar afwerende steekbewegingen heeft gemaakt om zichzelf te verdedigen. Op het moment van verdedigen had verdachte het mes in zijn rechterhand, waardoor hij aangever met het mes heeft geraakt. Naar het oordeel van de rechtbank heeft verdachte de grenzen van de noodzakelijke verdediging niet overschreden.

De verdachte is daarmee niet strafbaar voor de bewezen verklaarde poging tot het toebrengen van dodelijk letsel, omdat aan hem een beroep op noodweer toekomt. De verdachte zal dan ook worden ontslagen van alle rechtsvervolging ten aanzien van hetgeen in zaak A onder feit 2 aan hem ten laste is gelegd.

De overige feiten

Ten aanzien van de overige feiten is het bewezenverklaarde volgens de wet strafbaar en de verdachte is strafbaar, omdat geen feiten of omstandigheden aannemelijk zijn geworden die de strafbaarheid van het feit en de verdachte uitsluiten.

De rechtbank zal de conclusies van de deskundigen van het Pieter Baan Centrum ten aanzien van de strafbaarheid van verdachte in rubriek 9.3. uiteenzetten.

De officier van justitie heeft zich op het standpunt gesteld dat de verdovende middelen dienen te worden onttrokken aan het verkeer. De officier van justitie stelt voorts dat het een feit van algemene bekendheid is dat contant geld nodig is bij de verkoop van verdovende middelen. Een deel van het in beslag genomen geldbedrag dient daarom verbeurd te worden verklaard en de rechtbank dient daar een passend bedrag voor te schatten. Het overige deel mag aan verdachte geretourneerd worden.

De verdediging heeft zich op het standpunt gesteld dat het inbeslaggenomen geldbedrag aan verdachte geretourneerd dient te worden, aangezien er geen aanknopingspunten zijn dat het geld uit de bewezen verklaarde overtreding afkomstig is. Ten aanzien van het overige beslag heeft de verdediging geen standpunt ingenomen.

De inbeslaggenomen en niet teruggegeven verdovende middelen dienen onttrokken te worden aan het verkeer en zijn daarvoor vatbaar, aangezien met betrekking tot deze voorwerpen het bewezen geachte in zaak C is begaan en deze voorwerpen van zodanige aard zijn dat het ongecontroleerde bezit daarvan in strijd is met de wet. Ditzelfde geldt voor het in beslag genomen mes, ondanks dat forensisch onderzoek niet heeft uitgewezen dat dit mes, dat in de woning van verdachte is aangetroffen, met feit 1 of 2 in zaak A in verband kan worden gebracht. De rechtbank zal daarnaast de teruggave aan verdachte gelasten van het inbeslaggenomen geld, te weten een geldbedrag van € 1.560,-. Dit bedrag is niet vatbaar voor verbeurdverklaring of onttrekking aan het verkeer, aangezien geen daadwerkelijke transacties zijn waargenomen gedurende de handelingen onder zaak C. Het belang van strafvordering verzet zich niet tegen teruggave.

De benadeelde partij [benadeelde partij 1] vordert € 2.675,- aan vergoeding van immateriële schade en € 100.000,- aan toekomstige schade (met het verzoek die niet-ontvankelijk te verklaren) te vermeerderen met de wettelijke rente, en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

De benadeelde partij [benadeelde partij 2] vordert € 3.025,72 aan vergoeding van materiële schade en € 27.000,- aan vergoeding van immateriële schade te vermeerderen met de wettelijke rente, en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

De benadeelde partij [naam verbalisant 1] vordert € 1.200,- aan vergoeding van immateriële schade te vermeerderen met de wettelijke rente en met oplegging van de schadevergoedingsmaatregel.

De officier van justitie heeft gevorderd dat verdachte ter zake van de door hen bewezen geachte feiten zal worden veroordeeld tot een maatregel van terbeschikkingstelling (hierna: tbs-maatregel) met verpleging van overheidswege.

De verdediging heeft zich op het standpunt gesteld dat, in het geval van een bewezenverklaring van één geweldsfeit, een gevangenisstraf gelijk aan het reeds ondergane voorarrest voldoende is. Indien de rechtbank twee geweldsfeiten bewezen acht, dient een deels voorwaardelijke gevangenisstraf opgelegd te worden met de bijzondere voorwaarden zoals door de reclassering geadviseerd. De verdediging heeft de rechtbank verzocht geen tbs-maatregel met verpleging van overheidswege op te leggen. Verdachte loopt momenteel nog in een voorwaardelijk beëindigde plaatsing in een inrichting voor jeugdigen (hierna: PIJ-maatregel). Verdachte heeft zich bereid verklaard mee te werken aan eventuele bijzondere voorwaarden. Een dergelijk kader biedt voldoende structuur om verdachte te (blijven) behandelen, begeleiden en controleren. Indien de rechtbank een tbs-maatregel aangewezen acht, verzoekt de verdediging de rechtbank te kiezen voor een terbeschikkingstelling met voorwaarden. Verdachte heeft zich bereid verklaard zich aan gestelde voorwaarden te conformeren.

Tijdens de beraadslaging in raadkamer is gebleken dat het onderzoek niet volledig is geweest. De rechtbank acht zich, mede gezien de aard en de ernst van de bewezen verklaarde feiten, op dit moment onvoldoende voorgelicht over de persoon van verdachte om te kunnen bepalen welke straf of maatregel passend is. De rechtbank acht het daarom wenselijk dat over verdachte een nader (maatregelen)rapport wordt uitgebracht door de reclassering waarin de reclassering adviseert over de vraag op welke wijze het recidiverisico het beste kan worden ingeperkt waarbij ook wordt ingegaan op de mogelijkheid van een tbs-maatregel met voorwaarden en welke voorwaarden bij een eventuele voorwaardelijke tbs-maatregel zouden moeten opgelegd. Dat betekent dat het onderzoek heropend moet worden.

Aan deze beslissing liggen de volgende overwegingen ten grondslag.

De rechtbank heeft acht geslagen op het Pro Justitia-rapport van 23 juni 2026, opgesteld door [naam psychiater] (psychiater) en [naam psycholoog] (psycholoog) naar aanleiding van een observatieperiode bij het Pieter Baan Centrum. Bij verdachte is vanaf jonge leeftijd sprake van gedragsproblematiek. Hij is vanaf zijn 10de levensjaar meermalen in contact gekomen met justitie voor verschillende vermogens- en (gewapende) geweldsdelicten. De moeder van verdachte heeft hem op zijn 11de in de jeugdzorg laten plaatsen. Binnen de jeugdzorg verbleef hij op verschillende besloten en gesloten afdelingen waar hij meerdere traumatische ervaringen mee heeft gemaakt. In 2021 is naar aanleiding van een geweldsincident een PIJ-maatregel opgelegd. Binnen de JJI bleef sprake van ernstige agressie, gericht op status en doelbereiking, met incidenten tegen personeel, en middelengebruik. Hij is een benedengemiddeld intelligente man bij wie sprake is van ernstige persoonlijkheidspathologie. Bij hem is een andere gespecificeerde persoonlijkheidsstoornis vastgesteld met borderline, antisociale en narcistische trekken. In zijn dagelijks functioneren staan duidelijke problemen in de emotieregulatie op de voorgrond. Daarnaast is sprake van een stoornis in het gebruik van cannabis, ten minste matig, in kortdurende remissie in een gereguleerde omgeving. Een eerdere ADHD-diagnose wordt niet opnieuw gesteld omdat de persoonlijkheidsproblematiek de relevante trekken kan hebben beïnvloed ofwel veroorzaakt. Deskundigen concluderen dat, hoewel sprake is van (ernstige) persoonlijkheidsproblematiek en deze problematiek in algemene zin gepaard gaat met een risico op gewelddadig gedrag, er desondanks geen sprake is van een specifieke doorwerking van de geconstateerde problematiek in de ten laste gelegde feiten. Geadviseerd wordt om betrokkene de geweldsfeiten en het bezit van verdovende middelen volledig toe te rekenen. Zij concluderen desondanks dat sprake is van een hoog recidiverisico. De deskundigen onthouden zich, gelet op het gebrek aan doorwerking van de problematiek in de feiten, van een gedragskundig behandeladvies om het recidiverisico te beperken.

De rechtbank heeft ook acht geslagen op het reclasseringsrapport van 21 september 2026, opgesteld door [naam] van de Verslavingsreclassering GGZ Inforsa. Dit rapport is opgesteld op basis van bovengenoemd rapport van het Pieter Baan Centrum, eerdere reclasseringsadviezen en contact met verdachte. Daarnaast heeft overleg plaatsgevonden binnen het tbs/PIJ-team van GGZ Inforsa. Het psychosociaal functioneren van verdachte is de belangrijkste delictgerelateerde factor. Aan verdachte is op 17-jarige leeftijd een PIJ-maatregel opgelegd voor diefstal, wapenbezit en een steekincident. De voorwaardelijke beëindiging van deze PIJ-maatregel is op 1 april 2026 met één jaar verlengd. Andere risicoverhogende factoren zijn de leefgebieden middelengebruik, het deels negatieve sociale netwerk en de houding van verdachte. Beschermende factoren zijn een steunend netwerk en motivatie voor behandeling en gedragsverandering. Ondanks alle ingezette interventies tijdens de PIJ-maatregel is verdachte teruggevallen in fysiek agressief delictgedrag. Verdachte is eerder aangemeld bij de Waag in Amsterdam voor behandeling gericht op emotie/agressieproblematiek en cannabisgebruik. Deze behandeling bevond zich nog in de opstartfase. De reclassering adviseert een deels voorwaardelijke straf op te leggen met een aantal bijzondere voorwaarden: een meldplicht, ambulante behandeling, begeleid wonen, contactverboden met [benadeelde partij 1] en [benadeelde partij 2] , dagbesteding, aflossing schulden en beheersing van middelengebruik.

Ter terechtzitting bevestigen de deskundigen voornoemde conclusies. Daarbij hebben de gedragsdeskundigen van het Pieter Baan Centrum benadrukt dat het zeer ongebruikelijk is om uitspraken te doen over het recidiverisico op het moment dat wordt geconcludeerd dat de aanwezige psychopathologie niet heeft doorgewerkt in de totstandkoming van de ten laste gelegde feiten. De deskundigen hebben verklaard in dit geval aanleiding te zien aan de rechtbank mee te geven dat een hoog risico op toekomstig geweld is getaxeerd dat voortvloeit uit de ernstige persoonlijkheidsproblematiek van verdachte. Psycholoog [naam psycholoog] heeft daarbij verklaard dat zijn inschatting is dat het voor verdachte zeer moeilijk zal zijn om echt tot gedragsverandering te komen.

De rechtbank neemt de conclusies van de gedragsdeskundigen over en is van oordeel dat gelet op deze conclusies het huidige reclasseringsadvies onvolledig is. Daarin wordt immers geadviseerd een deels voorwaardelijke straf op te leggen, met daaraan verbonden bijzondere voorwaarden. Gelet op het hoge recidiverisico en hetgeen de deskundige heeft verklaard over de leerbaarheid van verdachte, betwijfelt de rechtbank of dat kader passend is om het recidiverisico terug te brengen tot een aanvaardbaar niveau. In het reclasseringsadvies is de mogelijkheid van een tbs-maatregel niet onderzocht, terwijl naar het oordeel van de rechtbank aan de voorwaarden voor het opleggen van een tbs-maatregel wordt voldaan. Daarvoor is immers vereist dat bij verdachte sprake was van een stoornis ten tijde van het plegen van de bewezen verklaarde feiten. Doorwerking van die stoornis is daarvoor niet vereist. De rechtbank acht het daarom noodzakelijk om nader te worden voorgelicht over de inhoud, haalbaarheid en uitvoerbaarheid van een terbeschikkingstelling met voorwaarden en stelt hierom de stukken van de zaak in handen van de officier van justitie met als opdracht dat die een maatregelenrapport over verdachte laat opmaken. Daarin dienen in ieder geval de volgende vragen te worden beantwoord: